Actueel De klachtplicht in het arbeidsrecht

Wie vindt dat de andere partij niet goed presteert, moet daarover binnen bekwame tijd klagen zodra hij of zij het probleem heeft ontdekt (of redelijkerwijs had moeten ontdekken). Dat is de klachtplicht uit artikel 6:89 BW.

Lange tijd was de vraag of deze algemene regel uit het verbintenissenrecht ook geldt binnen de arbeidsrelatie. Daarover bestond verdeeldheid in zowel de rechtspraak als de literatuur. De Hoge Raad heeft in september 2024 duidelijkheid gegeven: de klachtplicht is in beginsel van toepassing op alle verbintenissen, en dus ook op verplichtingen die voortvloeien uit de arbeidsovereenkomst.

In de praktijk speelt dit onderwerp vooral bij discussies over de uitbetaling van loon, overuren en bonussen. Bij de beoordeling of aan de klachtplicht is voldaan, moet rekening worden gehouden met het bijzondere karakter van de arbeidsverhouding. Daarbij wordt onder meer gekeken naar de aard en inhoud van de arbeidsrelatie, de prestatie die van de werkgever mocht worden verwacht en het gestelde gebrek daarin. Dat bijzondere karakter kan meebrengen dat een werknemer niet altijd de ruimte of gelegenheid ervaart om bij de werkgever te klagen. Ook weegt mee of de werkgever nadeel ondervindt van het late moment waarop de werknemer klaagt.

Als het gaat om loonvorderingen lijkt sinds het arrest van de Hoge Raad in de lagere rechtspraak een voorzichtige trend zichtbaar: een beroep van de werkgever op de klachtplicht slaagt niet snel. Dat komt vaak door de afhankelijkheidsrelatie tussen werkgever en werknemer. Die relatie maakt het voor werknemers namelijk niet altijd eenvoudig om te klagen, waardoor het hen vaak niet snel wordt tegengeworpen als zij dat niet (tijdig) hebben gedaan. Tegelijkertijd is het verstandig om als aangesproken partij — in de praktijk meestal de werkgever — hier wel scherp op te blijven, omdat het onder omstandigheden nog steeds een relevante rol kan spelen.

Vragen hierover? Neem contact op met Vera Schröder via schroder@boontje.nl.